پیدا شدن گنجینه طلایی ۱۱۰۰ ساله در مسیر قدیمی حج | عکس

به گزارش پایگاه اینترنتی -. به گزارش الفرادید: این کشف در محوطه باستانی «داریا» در منطقه قاسم انجام شد. سازمان میراث فرهنگی عربستان چهارمین فصل متوالی کاوش‌ها و تحقیقات باستان‌شناسی خود را به پایان رساند. به نظر می رسد که این قطعات طلا بخشی از مجموعه شخصی زیور آلات بوده است که شاید در مراسم خاص یا توسط ثروتمندان و افراد برجسته استفاده می شده است.

آنچه این یافته را بیش از پیش قابل توجه می کند، نه تنها قدمت آن، بلکه وضعیت سالم و چشمگیر آثار است. این ست شامل آویز، دیسک های تزئینی، اسپیسر طلا و مهره های رنگارنگ می باشد. بسیاری از آنها هنوز ظرافت هنری فلزکاری اولیه اسلامی را حفظ کرده اند.

قدمت این جواهرات به دوران عباسیان می رسد. دورانی که خلافت عباسی بخش‌های وسیعی از جهان اسلام را با تجارت، زیارت، دانش و هنر پیوند می‌داد. عصر عباسیان که از قرن هشتم میلادی آغاز شد، معمولاً به دلیل تحولات مجلل علمی، ادبی، شهری و صنعتی مشهور است. اکنون بخشی از آن دنیای شگفت انگیز در منطقه درایا در قالب مجموعه ای از زیور آلات طلایی ظاهر شده است.

برخی از قطعات حاوی نقوش گل در طرح های هندسی هستند. سبکی که در هنر اسلامی بسیار شناخته شده است. یکی از قابل توجه ترین آثار، تابلویی مدور با سنگ های رنگی است که به صورت متقارن در اطراف طرح مرکزی آن قرار گرفته اند. قطعات دیگر ممکن است اجزای گردنبند بوده باشند و از تقسیم کننده های ظریف برای سازماندهی مهره ها و آویزها در مجموعه های پیچیده استفاده شده است.

هویت صاحب این گروه هنوز مشخص نیست. این جواهرات ممکن است متعلق به یک فرد ثروتمند، یک تاجر دوره گرد، یک خانواده بازرگان و یا حتی شخصی مرتبط با کاروان های زیارتی بوده باشد. در حال حاضر نحوه گم شدن این مجموعه همچنان یک راز باقی مانده است.

به گفته اداره میراث عربستان سعودی، این کارها با استفاده از روش های پیشرفته طلاسازی انجام شده است. صنعتگران ورقه های نازکی از طلا را شکل می دادند، نقوش تزئینی را روی سطح آن ها فشار می دادند و سنگ های رنگی را در قاب های ظریف طلایی قرار می دادند.

این سطح از مهارت فنی نشان می دهد که متالورژی در آن زمان به مرحله پیشرفته ای رسیده بود. همچنین نشان‌دهنده دسترسی به ثروت، مواد ارزشمند و طعمی است که فراتر از زندگی روزمره عادی است.

سنگ های رنگی استفاده شده نیز بسیار مهم هستند. حتی اگر منشأ دقیق آنها نامشخص باشد، این تزئینات معمولاً ارتباط با شبکه های تجاری گسترده را نشان می دهد. در سکونتگاهی که در مسیر مواصلاتی مهمی قرار داشت، جواهرات نه تنها وسیله ای برای تزیین، بلکه نمادی از موقعیت اجتماعی، ارتباط و رفت و آمد بین مناطق مختلف بود.

موقعیت جغرافیایی دریاچه نیز توضیح می دهد که چرا چنین گروهی در آنجا یافت می شود. این منطقه در جنوب غربی القاسم و در میان دره ها و کوه هایی که بخشی از جاده های تاریخی شبه جزیره عربستان بوده است قرار دارد.

این منطقه به مسیر حج بصره متصل بود. جاده ای که زائران از عراق به مکه می رفتند. این راه ها نه تنها راه های مذهبی، بلکه مسیرهایی برای عبور تجار، کالاها، اخبار، اندیشه ها و سبک های هنری بودند.

چنین توقف هایی در طول مسیر می توانند به مراکز تبادل کوچک اما حیاتی تبدیل شوند. خوشه طلای کشف شده دقیقاً با این تصویر مطابقت دارد. سکونتگاهی مربوط به تجارت، مسافرت و ارتباطات فرهنگی در قرون نخستین اسلامی.

علاوه بر جواهرات، کاوش‌ها در دیریه بقایای ساختمان‌های سنگی، دیوارهای خشتی، اتاق‌های گچ بری، تنور، سفال، قطعات شیشه، اشیاء ساخته شده از سنگ صابون و ابزار فلزی را نیز نشان داد. این یافته ها نشان می دهد که این منطقه در اواخر قرن نهم پس از میلاد، به جای یک اردوگاه موقت یا محل دفن منزوی، یک سکونتگاه دائمی بوده است.

این میدان باستان شناسی اهمیت این کشف را دو چندان می کند. بدون این شواهد، جواهرات چیزی جز گنجینه ای زیبا نبودند. اما اکنون این آثار به گواه زندگی واقعی در سکونتگاهی مربوط به تجارت و زیارت در عصر عباسیان تبدیل شده است.